അപരിചിതന്
ആ പാതവക്കത്തു നിന്ന് കരഞ്ഞ പെണ്കുട്ടി ആയിരുന്നു - ഇപ്പോള് എന്റെ മനസ്സില് ..
അവളുടെ കണ്ണുനീര് പറഞ്ഞ ചെറിയ ഒരു കഥയും ,
ഇരുട്ടു വീഴുന്നതിനു മുന്പ് തിരിച്ചെത്താം -
എന്ന് കരുതിയാണ് അവള് വീട്ടില് നിന്നും പോന്നത് -
ഇടവഴി കടക്കുന്നവരെ അച്ച്നുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടിനു -
അനിയന് വന്നു തിരികെ വിളിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു-
തനിച്ചു ഇതാധ്യമായിട്ടാണ് സന്ധ്യ മയങ്ങിയ നേരത്ത് അവള് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് ..
എന്നോടൊപ്പം വരുന്നോ എന്ന് ഞ്യാന് ചോദിച്ചു ..
പേടിച്ചരണ്ട മിഴികളോടെ അവള് പറഞ്ഞു -ഇല്ല, നിങ്ങള് ഒരു അന്യ പുരുഷനല്ലേ ?-
എനിക്ക് നിങ്ങളെ എങ്ങനറിയാം? തീര്ത്തും ഒരപരിചിതന്--!
രണ്ടു മനുഷ്യര് -അവര് പരസ്പരം ഒന്ന് ഉരിയാടി കഴിഞ്ഞാല് തീരുന്ന ഒന്നാണ് അപരിചിതത്വം എന്ന് ഞ്യാന്
വിശ്വസിച്ചിരുന്നു ..പക്ഷെ അതല്ല എന്ന് അവള് പറഞ്ഞപ്പോള് എനിക്ക് തോന്നി -
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കത എന്നെ വല്ലതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു -വേട്ടക്കാരന്റെ കെണിയില് അകപെട്ട
ഒരു മാന്പേടയെ പോലെ ഉള്ള അവളുടെ നില്പ്പ് കണ്ടപ്പോള് -
ഞ്യാന് അവളെ അനുതാപത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി -
അവളുടെ കണ്ണിലെ നീര് തിളക്കം കാരണം എന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അര്ത്ഥവും ,വ്യാപ്തിയും -മനസ്സിലായോ എന്ന് ഞ്യാന് സംശയിച്ചു -
ഞ്യാന് കുഞ്ഞെയെന്നു മൃദുവായി അവളെ വിളിച്ചു -
പ്രണയവും ,ആസക്തിയും ഇല്ലാത്ത ആ വിളി അവളില് അമ്പരപ്പും നിറക്കുന്നതും പിന്നെ അതോരാശ്വാസമാവുന്നതും ഞ്യാന് കണ്ടു
വരൂ നമുക്ക് നടക്കാം നേരം വീണ്ടും വയ്കുന്നു ,ഇരുട്ടിനു കട്ടി കൂടി ,കൂടി വരുന്നു -
നിന്റെ വീടിലേക്കുള്ള വഴി എനിക്ക് കാണിച്ചു തരിക ഞ്യാന് നിന്നെ അനുഗമിക്കാം
അവള് നടന്ന വഴിയെ അയാള് പിന്തുടര്ന്നു -
അവളുടെ കൂടെ നടക്കുന്ന അപരിചിതന് അവളുടെ അച്ഛനോ ,ആങ്ങളയോ അല്ല ,വെറും ഒരു വഴി പോക്കന് -
പക്ഷെ ഇപ്പോള് ഞ്യാന് അവള്ക്കും ,അവള് എനിക്കും പരിചിതരായി -ഒരു വാക്കില് അതുണ്ടാക്കിയ വിശ്വാസത്തില് !
വീടിനടുത്തെത്തിയപ്പോള് അനിയന് ഓടിയെത്തി ക്ഷമാപണം നടത്തി -
എനിക്ക് നേരെ ഒരു മന്ധ ഹാസം എറിഞ്ഞു അവള് നടന്നകലുന്നത് -നിര്ന്നിമേഷനായി ഞ്യാന് നോക്കി നിന്നു-
അപ്പോള് ഞ്യാന് കരുതിയതാണ് ശരി -
അപരിചിതന് ഒരു വാക്കിനാല് പരിചിതന് ആകും എന്ന് ...ആണോ ..? ആവോ ..!എനിക്കതും അറിയില്ല !
No comments:
Post a Comment